denizli escort beylikdüzü günlük kiralık daire www.escortservisi.xyz TATRY - Rakuska Czuba: kozice na śniadanie, wschód słońca na deser escort eskişehir escort izmit escort bursa escort ankara
TATRY – Rakuska Czuba: kozice na śniadanie, wschód słońca na deser

TATRY – Rakuska Czuba: kozice na śniadanie, wschód słońca na deser

Początek historii, czyli o tym jak weszliśmy na Kieżmarski Szczyt.

 

Decyzja zapadła. Schodzimy. I to na zasadzie: „cholera wie gdzie, się zobaczy w drodze”. No bo sytuacja była osobliwa, trochę przez moje widzimisię. Pierwotny plan zakładał piękny zachód słońca na Kieżmarskim Szczycie, nocleg, a po wschodzie słońca przejście na Mały Kieżmarski Szczyt i zejście granią na Rakuską Czubę. Same rarytasy! Z tym, że posypało się już na początku. 😛

Zachód słońca zaliczyliśmy, to prawda, choć nie zwalał z nóg jak ten na Sławkowskim Szczycie. I to by było na tyle w temacie realizacji planu. Reszta wzięła w łeb za sprawą kuriozalnych obaw związanych z domniemaną burzą. Wmawiałam sobie, iż na przekór wszelkim prognozom z tych chmur źle się zadzieje. No cóż, na głupie ekscesy baby nie ma rady, więc dla świętego spokoju postanowiliśmy ulotnić się w niższe rejony. Do ucieczki z Kieżmara zmotywował nas również brak płaskiego poletka do spania, a że jesteśmy już podstarzali i wygodni… 😉 Sami rozumiecie, że nie uśmiechało nam się przycupnąć gdzieś w pozycji półsiedzącej.

Odcinek od Kieżmarskiego Szczytu do Huncowskiej Przełęczy pokonaliśmy nadzwyczaj sprawnie i szybko. A idąc w górę troszkę się martwiliśmy, że łatwo będzie coś pokićkać i wpakować się tam, gdzie nie trzeba. O dziwo droga jest ewidentna i znakomicie widoczna z góry.

Liczyliśmy na jakąś dogodną miejscówkę w okolicach przełęczy i Huncowskiego Szczytu, niestety poszukiwania spaliły na panewce. Ręka do góry, kto po całym dniu w górach chce wyciągnąć zmęczone gnaty? A no właśnie… Postanowiliśmy wcielić w życie plan awaryjny, jakim było zabiwakowanie na Rakuskiej Czubie. Tam i miejsce do spania było i w razie burzy można by się szybko ewakuować. Wiązało się to jednak z odpuszczeniem graniówki łączącej Mały Kieżmarski z Rakuską Czubą, na którą miałam duży apetyt. Kto wie, może mnie jeszcze kiedyś przywieje w ten rejon.

Niestety na drodze do wygodnego legowiska stał ten nieszczęsny sypki żleb, na który psioczyłam w poprzedniej relacji. Potem jeszcze Świstówka Huncowska zasłana głazami i poprzetykana śliskimi trawami, z systemem dosyć stromych gładkich skał opadających z grani, którą przeszlibyśmy z palcem w d***, gdyby nie ciemności.

Jakże ta noc różniła się od tej październikowej, rozświetlonej gwiazdami i księżycem, kiedy to wyruszaliśmy z Piątki na Szpiglasowy Wierch. Teraz niebo zasnute było chmurami, jakoby odzwierciedlając moje dziwne niepokoje. Noc była ciemna. Czarna sylwetka Rakuskiej Czuby ledwie majaczyła na horyzoncie, dając nikły punkt odniesienia.

Póki co nie martwiliśmy się tym, jak ominiemy wspomniane skałki, a tym co mamy pod nogami. A było tego o wiele za dużo. Żleb zalegają głazy oraz kamienie nie związane ze sobą, za to silnie zasłane piargami, co skutecznie uprzykrza zejście i daje ostro do wiwatu.

Na ile było to możliwe szliśmy równolegle, by nie zwalać głazów na siebie nawzajem. A te leciały jak oszalałe i nie sposób było nad nimi zapanować. Starałam się iść ostrożnie – wszystko leciało, starałam się zsuwać wraz z podłożem w kontrolowany sposób – też leciało. Pozostało przyzwyczaić się do łoskotu staczających się kamlotów, uskakiwać przed tymi większymi i nie zrażać regularnym obijaniem „siedzenia”. Chcąc nie chcąc, zdarzało się rozjechać na rumoszu i boleśnie zetknąć ze skalnym rumoszem.

Wtem nagle, kilka metrów za moimi plecami rozległ się krzyk  i donośny łomot. Runęła sterta głazów a wraz z nią Robert. Na moich oczach przekoziołkował kilka metrów i zatrzymał się tuż pod moimi nogami. Serce stanęło mi w gardle – zmroziło mnie doszczętnie. W ułamku sekundy przez głowę przegalopowała mi horda myśli: „O cholera, mam nadzieję, że nic się nie stało, a jeśli się stało, to heca dopiero się zacznie”

Na szczęście jak tylko Robert się zatrzymał, tak szybko zerwał na równe nogi (już wiedziałam, że nie ma tragedii), a jego pierwsze słowa brzmiały: „Ku*wa, oby aparat był cały! Najpierw uskutecznił oględziny lustrzanki, ta jakimś cudem nie uległa nawet zadrapaniu, potem zajął się sobą. Nie uderzył się w głowę, to najważniejsze, witki też się nie połamały. Skończyło się na szoku, obiciach i zadrapaniach. Zadrapania były płytkie, ale krew lała się obficie. Rezultat? Całe ręce i nogi upaćkane. Wierzcie mi, nie wyglądało to apetycznie.

Do Roberta groza sytuacji dotarła dopiero po kilku minutach, gdy w miejsce pierwszego szoku przyszła świadomość tego co się wydarzyło, a przede wszystkim tego co mogło się wydarzyć, gdyby nie udało mu się w porę wyhamować. Ta świadomość pociągnęła za sobą również stres, który uwidocznił się nie tylko w wypowiadanych słowach (doprawdy, nie ma co cytować), ale też w maniackiej chęci opuszczenia wrednego żlebu, jak i stylu dalszego zejścia. Co tu dużo gadać, wirtuozeria zeszła na drugi plan. Robert postanowił pokonać żleb siłą i niczym buldożer taranował sobie przejście przez skalne śmietnisko. 😉 Musiałam wyrwać do przodu, bo szczerze wątpiłam w wytrzymałość mojego kasku, mając buldożer za plecami.

Gdzieś w połowie żlebu spływa potoczek i tam zrobiliśmy krótką przerwę. Nieszczęśnik obmył witki (lodowata woda ładnie zasklepiła draśnięcia), a ja przeprowadziłam wywiad kontrolny. „Nie chcę odpocząć. Tak, mam siłę schodzić. Nie, nie chcę tu zostać. Chcę mieć już ten żleb za sobą. Tak, jestem pewny”. No dobra, to schodzimy dalej.

Oboje z ulgą przywitaliśmy głazowisko Huncowskiej Świstówki, ale „zabawa” jeszcze się nie zakończyła. Należało teraz nie wyrżnąć się na nierównej powierzchni, nie złamać nogi w jednej z licznych szczelin i przede wszystkim ominąć nieprzyjemne skośne skały opadające z grani. O ile z dwóch pierwszych zadań udawało się wywiązać niemal wzorowo, o tyle zlokalizowanie tych cholernych skał skończyło się na: „są gdzieś tam”. Noc była czarna niczym mój pies, na tle nieba widniały jakieś kształty, z których ledwo można było wyróżnić trójkątny stożek Rakuskiej Czuby, a czołówki oświetlały jedynie parę metrów bieżących. Jak się domyślacie szybko i bezbłędnie wpakowaliśmy się w sam środek tego „gdzieś tam”.

No i przyszło nam pokonywać na zmęczeniu i po ciemnicy te nieszczęsne strome skałki, poprzetykane śliskimi trawkami. Nie są one szczególnie wielkie ani wyjątkowo straszne, ale w takim miejscu łatwo się wyrżnąć, a tego typu atrakcji mieliśmy dosyć. Trochę kluczyliśmy wyszukując najdogodniejsze i najłatwiejsze ścieżki, aż w końcu udało się wyjść na grań. Teraz wystarczyło kierować się w stronę przełęczy i majaczącej nieopodal Rakuskiej Czuby. Teren był całkiem łatwy, więc emocje szybko opadły, zostawiając więcej miejsca na zmęczenie. I w końcu coś zagrało na naszą korzyść, albowiem kiedy dało się słyszeć hasła w stylu „kurde, nie mam już siły iść dalej” natknęliśmy się na spore wypłaszczenie, a na nim misternie ułożone miejsce biwakowe. Hura! 😀

Niestety nie mam żadnych zdjęć z nocnego buszowania. Już na Kieżmarskim schowałam aparat, a Robert zrobił to zaraz po upadku i nie chciało nam się potem wyciągać sprzętu, że już nie wspomnę o pstrykaniu. Teraz żałuję jak cholera, bo zanim ułożyliśmy się do snu (rozkładanie betów i przyrządzenie kolacji zabrało trochę czasu), to chmurki poszły sobie precz. Niebo nie było szalenie rozgwieżdżone, ale za to pięknie prezentowała się słowacka ziemia, upstrzona rozświetlonymi wioskami i miasteczkami. Mam ten obraz wyryty w pamięci szkoda, że nie mogę się tym z Wami podzielić.

Noc była długa. Nierówne kamienie pod plecami wymuszały na mnie dziwaczne pozycje, ale żadne wygibasy nie poskutkowały na tyle wygodnym ułożeniem, żeby zasnąć.

Nad ranem usłyszałam jakieś hałasy: szelest, ledwo słyszalne kroki… Pierwsza myśl: niedźwiedź. Druga myśl niewiele lepsza: leśnik TANAP-u. Eh, ciężkie jest życie pozaszlakowca i biwakowicza. 😉 Postanowiłam udawać, że nic się nie dzieje – to tylko zmęczony umysł płata figle, a w głębi duszy liczyłam, że to co coś sobie pójdzie i mnie nie zje (o co posądzałam niedźwiedzia, nie leśnika). 😉

Nawet udało mi się na chwilę zdrzemnąć, ale wtedy właśnie do przytomnych przywróciły mnie słowa: „Ty zobacz, ale jaja”! Synonimem słowa jaja okazały się dwie kozice skubiące trawki tuż przy naszym tropiku. Najzabawniejsze było to, że nie kryły ciekawości i co chwilę łypały na nas ślepiami, a trawkę skubały od niechcenia, tak dla kamuflażu jawnego podglądactwa. Oddaliły się, gdy zaczęliśmy się szamotać w poszukiwaniu butów i aparatów.

Kozica na Rakuskiej Czubie

Tą cholerę zapewne wzięłąm za niedźwiedzia ;)

Na szczęście obrały sobie ten sam kierunek co my – Rakuską Czubę, dzięki czemu właśnie rozpoczynający się dzień przywitaliśmy w doborowym towarzystwie. 🙂

Rakuska Czuba

W oczekiwaniu na słoneczko…

Wschód słońca z Rakuskiej Czuby

Tatry Bielskie wschó słońca

Bujaczy Wierch, Kozi Grzbiet i koza ;)

Kozica na Rakuskiej Czubie

Dobré ráno!

Rakuska Czuba

Prawdę mówiąc, panorama z Rakuskiej Czuby bardzo przypomina tą z Kieżmarskiego Szczytu, tyle że masyw Łomnicy i Durnego Szczytu zastąpiony jest przez Huncowski i Kieżmarski właśnie. Kto nie nosi w sobie presji tudzież nie ma doświadczenia albo możliwości na porywanie się na wysokość 2558 m, to spokojnie zaspokoi swoje tatrzańskie żądze  wejściem na Rakuską Czubę. W końcu wysokość 2038 m n.p.m. to nie taka betka!

Wschód słońca nad Tatrami Bielskimi

Słonko nad Bielskimi. Od lewej: Bujaczy Wierch, Kozi Grzbiet oraz Steżki.

Dzika Dolina w otoczeniu Baranich Rogów i Czarnego Szczytu

Baranie Rogi, a po prawej Papirusowe Turnie oraz Czarny Szczyt

Kołowy Szczyt

Kołowy Szczyt, po prawej Modra Turnia, Czerwona Turnia, Zadni Jastrzębi Kopiniak. Na froncie (też z prawej) ledwo można odróżnić Jastrzębią Turnię, która tutaj totalnie ginie w skalnym otoczeniu, a z dołu imponuje strzelistą sylwetką.

Tatry Bielskie, od lewej: Nowy Wierch, Hawrań, Płaczliwa Skała, Szalony Wierch

Tatry Bielskie

Rakuska Czuba panorama

Panorama z Rakuskiej Czuby od Huncowskiego Szczytu po Tatry Bielskie

Rakuska Czuba panorama o wschodzie słońca

Widok z Rakuskiej Czuby na Tatry Bielskie, Huncowski Szczyt oraz Kieżmarskie Szczyty

Rakuska Czuba oczarowała moje granitowe serce, na co bez wątpliwości wpłynęły dobrodziejstwa tzw. złotej godziny. Jednakże niezależnie od pory dnia widok Was uwiedzie, bo oto na wprost prężą się Kieżmarskie Szczyty, dalej Baranie Rogi, Kołowy, Jagnięcy, pasmo Bielskich, a w dole błyszczy tafla Zielonego Stawu. Cudeńko!
Wschód słońca na Rakuskiej Czubie

Rakuska Czuba kozica

Rakuska Czuba kozica

Rakuska Czuba kozice

Widok z Rakuskiej Czuby na Kieżmarski szczyt

A jeszcze parę godzin temu tam byłam…

Wschód słońca na Rakuskiej Czubie

Wschód słońca na Rakuskiej Czubie

Rakuska Czuba…

Dolina Kieżmarska

Schronisko nad Zielonym Stawem Kiezmarskim

Po wschodzie słońca wróciliśmy na obozowisko, gdzie pochłonęły nas przyziemne sprawy, tj. ja z powrotem uwaliłam się na karimatę i czekałam, aż śniadanko zostanie mi podane. 😛

Huncowski Szczyt, Kieżmarski Szczyt, Mały Kieżmarski Szczyt

Uuuuuuu!!! Buka idzie!! Od Sławkowskiego nas nie opuszcza. ;)

Rakuska Czuba

Gawra ;)

Kuchta ;)

Kuchta ;)

Co będzie na śniadanie?

Co będzie na śniadanie?

Czy żałowaliśmy nocnego zejścia i wschodu słońca z Kieżmarskiego Szczytu? Otóż nie.  Widoki z Rakuskiej Czuby wcale nie są gorsze, na dzień dobry ugościły nas kozice, a zaoszczędzony czas mogliśmy teraz poświęcić na słodkie leniuchowanie.

Od lewej: Huncowski Szczyt, Kieżmarski, Szczyt, Mały Kieżmarski Szczyt

Na Kieżmarskim byłem!!! – przechwala się Lord Wawasor ;)

Jagnięcy Szczyt oraz Tatry Bielskie

Po tylu emocjach padłam bez zahamowań…

...jak widać są na to dowody ;)

…jak widać są na to dowody ;)

Zrobiło się na tyle późno, że zupełnie niezamierzenie staliśmy się atrakcją turystyczną. Pierwsze egzemplarze piechurów już zaczęły kręcić się w rejonie Rakuskiego Przechodu i kierować swoje obiektywy w naszą stronę. Ejże! Chybaśmy piękniejsi od Tatr, że nas tak pilnie fotografują! 😉

Część pamiątek po nocnych harcach ;)

Część pamiątek po nocnych harcach ;)

Za skromni jesteśmy na takie bezczelne pozowanie, więc w te pędy zwinęliśmy manatki i wtopiliśmy się między innych turystów podążających czerwono znakowaną Tatrzańską Magistralą

Rakuska Grań

Na Rakuskiej Grani

Naszym celem stało się teraz schronisko nad Zielonym Stawem Kieżmarskim, a ściślej mówiąc toaleta z upragnioną bieżącą wodą. Tam właśnie planowaliśmy założyć obóz pośredni (w schronisku, nie w toalecie) przed kolejnym atakiem szczytowym. 😉

Hawrań i Płaczliwa Skała

Tatry Bielskie

Schronisko nad Zielonym Stawem Kieżmarskim

Zielony Staw Kieżmarski. Widok z okolic Rakuskiego Przechodu.

Na razie nie zaprzątaliśmy sobie głowy myślą, że jeszcze tego samego dnia musimy chcemy wdrapać się znów na wysokość 2500 metrów powyżej poziomu morza. Główki skupione były na czujnym schodzeniu z Rakuskiej Czuby, bo prawdę mówiąc upadek trochę wjechał Robertowi na psychę. W takiej sytuacji lepiej odbudować pewność ruchów i absolutnie nie forsować szybkiego tempa.

Szlak na Rakuski Przechód

Na Magistrali Tatrzańskiej…

Szlak na Rakuski Przechód

Za mną Baranie Rogi… :P

Mały Kieżmarski Szczyt

Ściany Małego Kieżmarskiego Szczytu

Szlak z Rakuskiego Przechodu do Zielonego Stawu jest ciekawszy niż sądziłam. Wiedziałam, że ścieżka trawersuje zbocze licznymi zakosami (doskonale widocznymi z podejścia na Jagnięcy) i na tym kończyła się moja wiedza. A tu proszę: miejscami przeszkody w postaci stromych skałek, po drodze pokaźne skalne żlebisko ozdobione łańcuchami, a do tego doskonałe widoki na otoczenie Doliny Kieżmarskiej. Więcej opowiem przy innej okazji.

Szlak na Rakuski Przechód

Żlebisko z widokiem na Tatry Bielskie

Szlak na Rakuski Przechód

Otoczenie Doliny Zielonej Kieżmarskiej

Baranie Rogi, Czarny Szczyt, Kołowy Szczyt, Jastrzębia Turnia

Wreszcie dotarliśmy nad Zielony Staw Kieżmarski, znad którego widziane wyżej góry prezentują się z wprost bajecznej perspektywy. Jestem przekonana, że każdy, kto po raz pierwszy spojrzy na otoczenie stawu, oniemieje z wrażenia na widok strzelistej Jastrzębiej Turni oraz ściany Małego Kieżmarskiego Szczytu, słynącej z pysznych dróg wspinaczkowych. Po zebraniu szczęki można zabrać się za lustrowanie wnętrzności Dzikiej Doliny. Z jej wydatnego progu spadają wodospady, a wokół piętrzą się Durne Szczyty, Baranie Rogi oraz Czarny Szczyt.

Czarny Staw Kieżmarski

Czarny Staw Kieżmarski

Zielony Staw Kieżmarski

Zielony Staw Kieżmarski

Mogłabym tak godzinami lampić się na ten cudny widok, ale musiałam przede wszystkim wykorzystać przyschroniskowy kibelek, a dokładniej mówiąc umywalkę. Uświadczyć tam można tylko lodowatej górskiej wody, ale umyłam się cała – choć na raty. Nie ma to jak hardcorowe orzeźwienie! 😀 Przy okazji pozdrawiam wszystkich, którzy wyłupiali oczy na mój widok – to już nie można chodzić przy schronisku z mokrymi włosami? 😉 Wspominam łazienkowy epizod nie bez powodu. Otóż dostałam pytania o higienę podczas kilkudniowych wyryp w górach. Pragnę rozczarować tych, którzy myślą, że czuć mnie z kilometrowej odległości. Korzystam z dobrodziejstw cywilizacji w każdym napotkanym schronisku (tych pełno w górach) i zawsze mam zapas nawilżanych chusteczek. Czuć mnie co najwyżej z metra. 😉

Zielony Staw Kieżmarski

Schronisko nad Zielonym Stawem

Słonko przyjemnie grzało, a to sprzyjało leniuchowaniu na ławce, na której spędziliśmy aż 2 godziny. W międzyczasie pochłanialiśmy spore ilości kalorii, rozkminialiśmy sumiennie przygotowane topo i bacznie przyglądaliśmy się czekającej nas jeszcze drodze. Ta była znakomicie widoczna spod schroniska.

 

Postscriptum

Chodzenie po górach to nie tylko pokonywanie skalnych trudności i walka ze słabościami. To również sztuka wyboru. Czasami słusznie zrezygnujemy z misternie ułożonych planów, przedkładając bezpieczeństwo ponad górskie aspiracje. Czasami zawracamy z obranej drogi zupełnie niepotrzebnie, ulegając niepokojom i złudnym podszeptom, jak to się stało tym razem na Kieżmarskim Szczycie. Ważne, by każda wycieczka zakończyła się szczęśliwie, a to że nie zawsze zrealizuje się cele jest mniej ważne. Przynajmniej z perspektywy czasu. Góry przecież nie uciekną, nie ulotnią się i nie schowają. A to oznacza jedną bardzo oczywistą rzecz: będzie można wrócić i wziąć odwet na niespełnionych ambicjach oraz nieprzebytych drogach!

O tym jak słodka jest zemsta opowiem Wam następnym razem. Zgadliście. Będzie o szturmie na Baranie Rogi.

 

 

7 comments

  1. :O Serio, po takiej akcji w ciemnicy, z koziołkującym partnerem wyrypy, bym się skichała. Nie wiem, czy nie zaczęłabym drzeć gęby. Dobrze, że nic poważnego się nie stało. Za to te kozy-podglądaczki <3

  2. Świetna fotorelacja z podróży.

  3. Czytam Twój blog od tyłu i widzę małą ewolucję Twoich wycieczek J
    Zaczęło się od grzecznego chodzenia po szlakach a teraz już często poza 🙂
    Domyślam się że kolejnym punktem, który nam opiszesz będą Baranie Rogi – z Zielonego?

    Mam przy okazji pytanie – czym się posiłkujesz jeżeli chodzi o opis ścieżek poza szlakiem (którędy iść). Ja schodziłem już praktycznie całe Tatry Polskie i Słowackie – ale do tej pory tylko na szlakach. Ale nie ukrywam że kuszą mnie szczyty niedostępne dla ‚normalnego’ turysty szlakiem – ale nie na tyle trudne aby trzeba by być taternikiem.
    Widzę też małą ewolucję jeżeli chodzi o Twoje zdjęcia – mogę zapytać jakiego sprzętu teraz używasz? (jaka lustrzanka i jakie obiektywy, szare połówki etc.?).

    • Witam 🙂
      To, że schodzę z utartych szlaków to naturalna kolej rzeczy dla pasjonata gór (oczywiście nie zostawiam za sobą syfu i nie broję). Ileż razy można wchodzić na Świnicę? 😉 Jeśli chodzi o topografię, to kłaniam się nisko panu Paryskiemu i Cywińskiemu. Musisz mieć świadomość, że chodzenie poza szlakiem po ścieżkach turystycznych bez przewodnika jest wbrew przepisom TPN i TANAP i grozi mandatem. No i trzeba dobrze ogarniać topografię. 😉

      Co do zdjęć… Jestem totalnym amatorem i dopiero ogarniam podstawy. Póki co mam Nikon 5100 + Nikkor 16-85 mm i tyle. Żadnych filtrów :/

      Pozdrawiam, Magda 🙂

  4. Ładny wschód słońca miałaś. A ta kozica na skale z pierwszego zdjęcia – rewelacyjne ujęcie 🙂

    Dobrze, że skończyło się tylko na kilku zadrapaniach, bo mogło być o wiele gorzej. Jak sama wiesz, w tym roku moja towarzyszka podczas wędrówki poślizgnęła się i ujechała pół metra, bez żadnych skaleczeń, a efektem była złamana noga…

    Duży ten plac otoczony kamieniami.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*


*

Scroll To Top
Kocaeli Escort Bakırköy escort kaçak bahis siteleri milanobet kaçak iddaa wso shell indir casino siteleri canl? bahis film izle

escort izmit , escort samsun , escort ankara , eskisehir escort ,

denizli escort beylikdüzü günlük kiralık daire www.escortservisi.xyz